Podpis własnoręczny

Z e-Podrecznik
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania


Podpis własnoręczny
Ep3 str29d.png
Ep3 str30.png

Podpis własnoręczny - językowy znak graficzny utrwalony w dokumencie własnoręcznie postawiony przez składającego, oświadczenie wskazuje imię i nazwisko podpisującego, a jeżeli jego identyfikacji można dokonać w inny sposób (np. karta wzorów podpisów) – dopuszczalna jest forma skrócona. Podpis umieszcza się pod tekstem oświadczenia woli. Wszystko to, co znajduje się poniżej podpisu nie jest objęte oświadczeniem. Podpis może również pełnić rolę pieczęci. Podpisu używa się też w formie skróconej lub jako parafy (tu: wywodzący się z imienia i nazwiska osoby fizycznej charakterystyczny dla niej znak graficzny, niekoniecznie będący pełnym imieniem i nazwiskiem, pozwalający na identyfikację osoby, która go złożyła, czyli pozwalający na ustalenie jej tożsamości). Podpis w rozumieniu art. 78 k.c. nie musi być czytelny. (http://pl.wikipedia.org/wiki/Podpis).


Forma pisemna to czynność prawna polegająca na zamieszczeniu przez osobę dokonującą tej czynności własnoręcznego podpisu pod treścią zawierającą oświadczenie woli tejże osoby. Co istotne ze względów praktycznych - nie jest konieczne sporządzanie własnoręcznym pismem całego dokumentu; może być on napisany na maszynie do pisania, wydrukowany na drukarce komputerowej – ważny jest tu jedynie fakt złożenia własnoręcznie podpisu – a to oznacza, że mamy najczęściej do czynienia z nośnikiem z papierowym, na którym ma pojawić się własnoręczny podpis… Dochodzimy tutaj do istoty rzeczy, do celowości przepisu: dlaczego podpis własnoręczny, niekiedy nieczytelny, ale jednak własnoręczny? Chodzi o zapewnienie względnie mocnego dowodu, że osoba podpisująca oświadczenie woli rzeczywiście to zrobiła. Składanie podpisu nie jest czynnością techniczną, lecz prawną, a w tym przypadku także jest pozostawieniem swoistych, właściwych tylko podpisującemu cech biometrycznych na dokumencie. Nie chodzi wyłącznie o kształt linii czy zestawu znaków tworzących podpis, ale o inne, mniej uchwytne elementy – dynamikę składania podpisu, jego cechy charakterystyczne, utrwalające się latami. Właśnie te cechy są istotne dla ewentualnego późniejszego postępowania dowodowego. Nie trzeba dodawać, że ów „mocny dowód” dokonania czynności prawnej (własnoręczny podpis pod oświadczeniem woli) zostanie zachowany do celów dowodowych przez stronę przyjmującą owo oświadczenie woli, gdyby oświadczeniodawca chciał się później wycofać – i wypierał się owej czynności. W takiej sytuacji przyjmujący oświadczenie woli może okazać je jako dowód w sądzie. Biegły pismoznawca poprzez porównywanie okazanego podpisu z próbkami stanowiącymi podpisy osoby zaprzeczającej czynności prawnej dokona specjalistycznej ekspertyzy, którą może kierować się sąd. Dla porządku należy dodać, że istnieje pewien wyjątek, w którym całość pisma – a nie tylko podpis pod jego treścią musi być sporządzony własnoręcznie – testament. W tym przypadku również celowość takiego przepisu jest oczywista: po śmierci trudno byłoby uzyskiwać próbki do porównań, więc w razie wątpliwości taki testament zawierać może dość dużo materiału porównawczego, wiele charakterystycznych cech, które znajdowały się będą w wielu różnych pismach, których autorstwo zmarłego nie budzi wątpliwości.


Zwykła forma pisemna może być ona czynnością jednostronną lub dwu- czy wielostronną. Z taką formą mamy do czynienia np. przy podpisywaniu umów. Jeśli strony podpisujące umowę spotykają się przy jednym stole, okazują pełnomocnictwa i dowody tożsamości - wiarygodność dokumentów jest wysoka. Dla zapewnienia, że wszystkie strony podpisują tę samą treść, sygnatariusze składają podpisy na tym samym egzemplarzu. Egzemplarzy powinno być tyle, ilu jest sygnatariuszy, by każdy miał swój oryginalny, podpisany przez pozostałych sygnatariuszy egzemplarz. Taka technika sporządzania dokumentów jest uciążliwa i kłopotliwa – wymaga spotkania się sygnatariuszy w tym samym czasie i w tym samym miejscu, co już może stanowić – i często stanowi istotną trudność. Stosuje się więc przesyłanie wzajemne dokumentów do chwili, gdy każdy z sygnatariuszy dysponował będzie egzemplarzem z podpisami pozostałych stron. Jednak – w przypadku wielokartkowych, objętościowo dużych dokumentów (kilkanaście- kilkadziesiąt stron) dokonuje się jeszcze parafowania każdej kartki – by zabezpieczyć się przed niekontrolowaną podmianą którejś z kartek. Czynność ta ma zapewnić integralność tekstu, podzielonego na odrębne fragmenty mieszczące się na kolejnych stronach.

Ustawodawca przewidział pewne uproszczenie: do skutecznego zawarcia umowy wystarcza wymiana egzemplarzy podpisanych przez każdą ze stron… Warunkiem jest jednak zapewnienie, że treść wymienianych egzemplarzy będzie kompletna i identyczna. W przypadku dokumentów w postaci elektronicznej stwierdzenie, czy podpisany i zwrócony dokument jest identyczny z wysłanym jest bardzo prosta. Warunkiem jednak jest, by wysyłany dokument był kompletny, tzn. by nie wymagał dopisania lub usunięcia (zmiany) nawet jednego znaku. Treść dokumentu uzgadnia się w trybie roboczym, a następnie jedna strona podpisuje elektronicznie dokument – i drogą elektroniczną przesyła go do podpisu stronie drugiej, która, po stwierdzeniu integralności otrzymanego dokumentu i jego podpisaniu oraz zachowaniu kopii zwraca go stronie pierwszej.


Przejdź dalej ->